Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dietetyka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dietetyka. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 21 lutego 2019
Ostatnio polubiłam zupy. A kto mnie dobrze zna, wie, że przez całe studia ugotowałam może z dwie. Więc jest to ogromna zmiana.
Zupy kremy są najbardziej sycące, a jako biegacz amator mój apetyt jest spory.
Krem z cukinii jest moim numerem jeden!
Pokazana dziś wersja nie jest całkowicie fit! Mamy mascarpone, więc trochę tłuszczu się tutaj znajdzie. Jednak możemy albo zrezygnować z niego, albo zmniejszyć jego ilość lub zastąpić gęstym jogurtem.
Co można dobrego powiedzieć o cukinii?
Warzywo bardzo niskokaloryczne. W 100g znajdziemy tylko 21kcal.
Zawiera potas, żelazo i magnez oraz witaminę C, K, PP i B1, beta karoten. Ponadto warzywo odkwasza organizm i pozytywnie wpływa na proces trawienia. W cukinii nie odkładają się metale ciężkie, wiedzieliście?
CZYTAJ DALEJ
Zupa krem z cukinii
Ostatnio polubiłam zupy. A kto mnie dobrze zna, wie, że przez całe studia ugotowałam może z dwie. Więc jest to ogromna zmiana.
Zupy kremy są najbardziej sycące, a jako biegacz amator mój apetyt jest spory.
Krem z cukinii jest moim numerem jeden!
Pokazana dziś wersja nie jest całkowicie fit! Mamy mascarpone, więc trochę tłuszczu się tutaj znajdzie. Jednak możemy albo zrezygnować z niego, albo zmniejszyć jego ilość lub zastąpić gęstym jogurtem.
Co można dobrego powiedzieć o cukinii?
Warzywo bardzo niskokaloryczne. W 100g znajdziemy tylko 21kcal.
Zawiera potas, żelazo i magnez oraz witaminę C, K, PP i B1, beta karoten. Ponadto warzywo odkwasza organizm i pozytywnie wpływa na proces trawienia. W cukinii nie odkładają się metale ciężkie, wiedzieliście?
niedziela, 3 lutego 2019
CZYTAJ DALEJ
Wpływ wysiłku fizyczego na tolerancję glukozy. Czyli jak ćwiczyć przy insulinooporności.
Substratem
energetycznym do pracy mięśni są w pierwszej fazie glikogen i trójglicerydy zawarte w tkance mięśniowej.
Po ich zużyciu organizm czerpie energię z zapasów glikogenu zmagazynowanego w wątrobie
i wolnych kwasów tłuszczowych wychwytywanych przez mięsnie z krwi. W czasie przedłużonego ćwiczenia następuje zwiększenie wydzielania
glukagonu i katecholamin. Te spalające tłuszcze hormony wstrzymują
wydzielanie insuliny. To z kolei pobudza wątrobę do rozpoczęcia
produkowania własnej glukozy z naturalnych zasobów takich jak: glicerol
(będącego podstawowym składnikiem tłuszczów), mleczanu i alaniny
(aminokwasy pochodzące z mięśni). Proces ten jest zwany glukoneogenezą
i reprezentuje adaptację organizmu spotykaną w czasie postu.
U osób chorych na cukrzycę z niedoborem insuliny
zawartość glikogenu w wątrobie, jak i w mięśniach może być o wiele mniejsza.
Może to ograniczać zdolność do długotrwałego wysiłku u chorych nie leczonych
lub otrzymujących zbyt małe dawki insuliny. U chorych na cukrzycę prawidłowo
leczonych insuliną zasoby glikogenu mogą być takie same, jak u ludzi zdrowych .
Tempo
zużywania zapasów glikogenu podczas wysiłku fizycznego u ludzi chorych na
cukrzycę jest podobne jak u zdrowych.
Insulina stymuluje resyntezę glikogenu po zakończeniu pracy. U chorych z
niedoborem tego hormonu wspomniany proces jest upośledzony, natomiast u
leczonych insuliną przebiega prawidłowo.
Krótkotrwały
wysiłek fizyczny prowadzi do wzrostu glikemii we krwi i jest tym większy, im
większe jest obciążenie. Jest to spowodowane wzrostem jej wytwarzania i przewagą nad jej wykorzystaniem.
Rośnie również wtedy stężenie insuliny we krwi.
Umiarkowana,
długotrwała aktywność fizyczna powoduje zmniejszenie stężenia glukozy we krwi.
Jeśli wysiłek trwa kilka godzin, poziom glikemii może obniżyć się do poziomu
wskazującego na hipoglikemię.
Spadek
stężenia insuliny ma miejsce w czasie wysiłków o umiarkowanej intensywności, w
czasie wysiłków submaksymalnych, maksymalnych oraz po wysiłkach siłowych. Jest
to spowodowane pobudzeniem przez wysiłek fizyczny układu współczulnego.
Zmniejszone
wydzielanie mniej naraża tkanki na długotrwały z nią kontakt. Komórki narażone
na stały kontakt z insuliną, stają się coraz mniej wrażliwe na działanie
hormonu .
Wnioski
Dzięki
wysiłkowi aerobowemu spada poziom cukru we krwi oraz rośnie wrażliwość tkanek
organizmu na insulinę co zmniejsza insulinooporność. Ma to bardzo duże
znaczenie w cukrzycy typu II i
leczeniu insulinooporności.
Umiarkowany
wysiłek fizyczny zaleca się każdemu. Pomaga regulować poziom cukru we krwi,
zapobiega otyłości, chorobom metabolicznym i zmniejsza ryzyko wystąpienia
cukrzycy insulinoopornej.
Z
wielu badań wynika, że aby uzyskać zwiększenie wrażliwości na insulinę i
bardziej trwałe zmniejszenie glikemii, konieczne jest wykonywanie ćwiczeń co
drugi dzień. Nie powinno być to rzadziej
niż 3 razy w tygodniu. Okres trwania powysiłkowego polepszenia kontroli
glikemii u chorych na cukrzycę typu 2 zazwyczaj trwa od 12 do 72 h.
Zaprzestanie treningu już po 3 dniach wywołuje zmniejszenie wrażliwości na
insulinę.
sobota, 30 czerwca 2018
- insulinooporność receptorowa; występuje przy zmniejszającej się ilości receptorów insulinowych komórek. Brak receptorów powoduje mniejsze przenikanie glukozy do wnętrza komórki. We krwi poziom cukru pozostaje wysoki na co trzustka reaguje dalszym wyrzutem insuliny
CZYTAJ DALEJ
Insulinoporność
Wysokie stężenie cukru
we krwi obserwujemy przy niewrażliwości mięśni szkieletowych, wątroby i tkanki
tłuszczowej na insulinę. Można to zaobserwować nawet kilkanaście lat przed
występowaniem jawnej cukrzycy. Zjawisko to odgrywa dużą rolę w patogenezie
cukrzycy typu 2 z nadmierną masą ciała i/lub cukrzycą ciążową. Wysoki poziom
insuliny blokuje przeciwstawny hormon jakim jest glukagon i blokuje wykorzystanie
tkanki tłuszczowej do procesów energetycznych.
Insulinoporność
bardzo często występuje razem z nadciśnieniem tętniczym, otyłością, jest
częścią zespołu metabolicznego.
Zaczynając od początku.
Dla większości
organizmów glukoza jest podstawowym związkiem energetycznym, magazynowana jest
pod postacią polimerów – skrobi i glikogenu. Stanowi cukier najłatwiej
przyswajalny przez człowieka. W procesie glikolizy jest rozkładana na kwas
pirogronowy. Glukoza jest niezbędna do funkcjonowania organizmu. Dostarcza
energii dla wszystkich narządów wewnętrznych i układów. Odżywia mózg i układ
nerwowy.
Regulacją poziomu
glukozy w organizmie zajmuje się trzustka. Komórki beta wysp trzustkowych
wydzielają insulinę, anaboliczny hormon peptydowy. Po posiłkowy wzrost
stężenia glukozy we krwi jest bodźcem do wytwarzania insuliny. Insulina
jest produkowana przez trzustkę w postaci proinsuliny – nieaktywnej substancji.
W momencie, gdy trzustka wyrzuca proinsulinę do krwiobiegu, cząsteczka
proinsuliny rozpada się na dwie części – peptyd C oraz aktywną insulinę.
Insulina poprzez działanie na komórki efektorowe,
powoduje przenikanie glukozy do wnętrza komórek i w ten sposób dostarcza im
energii, transportuje glukozę z krwi do mięśni, komórek tłuszczowych, a
także wątroby.
Wyróżniamy trzy typy insulinooporności:
- insulinooporność przedreceptorowa; występuje przy nieprawidłowej budowie
cząsteczki insuliny lub przy występowaniu we krwi przeciwciał IgG, wiążących
prawidłową cząsteczkę insuliny. Jeśli we krwi występują hormony przeciwstawne
do działania insuliny, takie jak kortyzol, hormony tarczycy czy androgeny
również mówimy wtedy o cukrzycy przedreceptorowej, Dlatego insulinooporność
często idzie w parze z otyłością, problemami z kortyzolem czy PCOS
- insulinooporność receptorowa; występuje przy zmniejszającej się ilości receptorów insulinowych komórek. Brak receptorów powoduje mniejsze przenikanie glukozy do wnętrza komórki. We krwi poziom cukru pozostaje wysoki na co trzustka reaguje dalszym wyrzutem insuliny
- insulinooporność
postreceptorowa; mechanizm związany z zaburzeniami dalszego przekazywania
sygnałów wewnątrz komórki, brak sygnału mówiącego, że insulina połączyła się z
receptorem. Tyczy się to również nieprawidłowej budowie i działaniu
transporterów glukozy. Następstwem jest nasilona lipoliza wewnątrzkomórkowa,
większa sie ilość wolnych kwasów tłuszczowych pochodzących z rozpadu
triacyloglicerolu, całość prowadzi do hamowania glikolizy. Mówiąc prościej
dochodzi do hamowania pobierania glukozy przez wolne kwasy tłuszczowe.
W następnym poście opiszę metody badania
insulinooprności.
