Pokazywanie postów oznaczonych etykietą aeroby. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą aeroby. Pokaż wszystkie posty
niedziela, 3 lutego 2019
CZYTAJ DALEJ
Wpływ wysiłku fizyczego na tolerancję glukozy. Czyli jak ćwiczyć przy insulinooporności.
Substratem
energetycznym do pracy mięśni są w pierwszej fazie glikogen i trójglicerydy zawarte w tkance mięśniowej.
Po ich zużyciu organizm czerpie energię z zapasów glikogenu zmagazynowanego w wątrobie
i wolnych kwasów tłuszczowych wychwytywanych przez mięsnie z krwi. W czasie przedłużonego ćwiczenia następuje zwiększenie wydzielania
glukagonu i katecholamin. Te spalające tłuszcze hormony wstrzymują
wydzielanie insuliny. To z kolei pobudza wątrobę do rozpoczęcia
produkowania własnej glukozy z naturalnych zasobów takich jak: glicerol
(będącego podstawowym składnikiem tłuszczów), mleczanu i alaniny
(aminokwasy pochodzące z mięśni). Proces ten jest zwany glukoneogenezą
i reprezentuje adaptację organizmu spotykaną w czasie postu.
U osób chorych na cukrzycę z niedoborem insuliny
zawartość glikogenu w wątrobie, jak i w mięśniach może być o wiele mniejsza.
Może to ograniczać zdolność do długotrwałego wysiłku u chorych nie leczonych
lub otrzymujących zbyt małe dawki insuliny. U chorych na cukrzycę prawidłowo
leczonych insuliną zasoby glikogenu mogą być takie same, jak u ludzi zdrowych .
Tempo
zużywania zapasów glikogenu podczas wysiłku fizycznego u ludzi chorych na
cukrzycę jest podobne jak u zdrowych.
Insulina stymuluje resyntezę glikogenu po zakończeniu pracy. U chorych z
niedoborem tego hormonu wspomniany proces jest upośledzony, natomiast u
leczonych insuliną przebiega prawidłowo.
Krótkotrwały
wysiłek fizyczny prowadzi do wzrostu glikemii we krwi i jest tym większy, im
większe jest obciążenie. Jest to spowodowane wzrostem jej wytwarzania i przewagą nad jej wykorzystaniem.
Rośnie również wtedy stężenie insuliny we krwi.
Umiarkowana,
długotrwała aktywność fizyczna powoduje zmniejszenie stężenia glukozy we krwi.
Jeśli wysiłek trwa kilka godzin, poziom glikemii może obniżyć się do poziomu
wskazującego na hipoglikemię.
Spadek
stężenia insuliny ma miejsce w czasie wysiłków o umiarkowanej intensywności, w
czasie wysiłków submaksymalnych, maksymalnych oraz po wysiłkach siłowych. Jest
to spowodowane pobudzeniem przez wysiłek fizyczny układu współczulnego.
Zmniejszone
wydzielanie mniej naraża tkanki na długotrwały z nią kontakt. Komórki narażone
na stały kontakt z insuliną, stają się coraz mniej wrażliwe na działanie
hormonu .
Wnioski
Dzięki
wysiłkowi aerobowemu spada poziom cukru we krwi oraz rośnie wrażliwość tkanek
organizmu na insulinę co zmniejsza insulinooporność. Ma to bardzo duże
znaczenie w cukrzycy typu II i
leczeniu insulinooporności.
Umiarkowany
wysiłek fizyczny zaleca się każdemu. Pomaga regulować poziom cukru we krwi,
zapobiega otyłości, chorobom metabolicznym i zmniejsza ryzyko wystąpienia
cukrzycy insulinoopornej.
Z
wielu badań wynika, że aby uzyskać zwiększenie wrażliwości na insulinę i
bardziej trwałe zmniejszenie glikemii, konieczne jest wykonywanie ćwiczeń co
drugi dzień. Nie powinno być to rzadziej
niż 3 razy w tygodniu. Okres trwania powysiłkowego polepszenia kontroli
glikemii u chorych na cukrzycę typu 2 zazwyczaj trwa od 12 do 72 h.
Zaprzestanie treningu już po 3 dniach wywołuje zmniejszenie wrażliwości na
insulinę.
